Mijn jeugdtrauma: koninginnedag

Als kind kreeg ik al een hekel aan koninginnedag. ’s Ochtends vroeg werd je wakker getrompetterd door ‘herauten te paard’. Geen idee waar dat goed voor was, misschien om op tijd te zijn voor de traditionele optocht. Ook zo stompzinnig, vond ik toen al, waarom in vredesnaam je fiets versieren om er mee een rondje door het dorp te lopen?

En dan die spelletjes. Zakhappen, koeklopen, iets met een ei en een lepel, dat kan je een kind van tien-twaalf jaar toch niet aandoen? Gelukkig had ik begripvolle ouders en mocht ik thuis een potje schaken of hutten bouwen in de duinen.

Het allerergste was echter de aubade. We moesten met de hele klas naar het gemeentehuis lopen om een liedje te zingen voor de koningin. MAAR DIE KONINGIN WAS DAAR HELEMAAL NIET! De enige die er stond was de burgemeester, je reinste bedrog.

Tussen mij en het koningshuis is het nooit meer goed gekomen.

Over willemgeldof

Econoom, internetcolumnist. Het glas is half vol.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s